Trudne rozmowy to naturalny element każdej bliskiej relacji. Często unikamy wymagających rozmów, obawiamy się konfrontacji lub skrzywdzenia bliskiej osoby. Jak rozmawiać, by podnieść szansę na konstruktywne rozwiązanie czy wyjaśnienie niedomówień?

Niejeden z nas obawia się ważnych rozmów, które najczęściej nie należą do łatwych. Zazwyczaj musimy je podjąć, przekazując nieprzyjemne wiadomości, omawiając delikatny temat lub rozmawiając o czymś, co chcielibyśmy zmienić. W zażyłych relacjach takie rozmowy wiążą się z dużym ładunkiem emocjonalnym – naszym i naszego bliskiego. Już samo myślenie o rozmowach tej wagi może nas przepełniać niepokojem i powodować dyskomfort. Z tych powodów wiele osób całkowicie unika podobnych sytuacji. Jednak jest to błędna strategia, bo gdy odkładamy ważny temat na później, pozwalamy na kontynuację naszych kłopotów, które pozostają nierozwiązane. Odciągają naszą uwagę od innych, życiowych spraw. 
Prowadzenie kluczowych rozmów, zachowanie spokoju w ich trakcie, odpowiednie wyrażanie swoich emocji i potrzeb to cenne umiejętności, pogłębiające nasze relacje. Dobre zaplanowanie i przygotowanie się do rozmowy może znacznie zmniejszyć nasze obawy i poziom zdenerwowania. A trudna rozmowa nie będzie aż tak skomplikowana. Zatem od czego zacząć?

 

CO CHCĘ OSIĄGNĄĆ? - NAJPIERW PRZEGADAJ SPRAWĘ SAM ZE SOBĄ

Przed przystąpieniem do trudnej rozmowy warto „odbyć rozmowę” z samym sobą, aby uporządkować myśli i uczucia, co zazwyczaj pozwala lepiej zrozumieć własne cele i motywacje. Spróbuj odpowiedzieć sobie na poniższe pytania:

  • Jak ta rozmowa wpłynie na moje życie w dłuższej perspektywie?
  • Co chciałbym osiągnąć podczas tej rozmowy?
  • Jaki byłby idealny wynik tej rozmowy?
  • Czy zależy mi na tym, aby mieć rację, czy dojść do porozumienia i wspólnych ustaleń?
  • Co mnie przeraża w odbyciu tej rozmowy?
  • Co mogłoby się wydarzyć podczas tej rozmowy, co byłoby dla mnie najgorsze?
  • Jak będę się czuć, jeśli wydarzy się najgorsza przewidywana przeze mnie opcja?
  • Czy kiedykolwiek wcześniej czułem się w podobny sposób?
  • Jaką radę dałbym komuś innemu w podobnej sytuacji?

 

ZAINICJOWANIE ROZMOWY

Jednym z najtrudniejszych kroków może być zainicjowanie rozmowy. Czasem zwyczajnie nie wiemy, jakich użyć słów i jak zwrócić się do rozmówcy, żeby nie wywołać nieprzyjemnych emocji czy postawy obronnej. Chyba nikt z nas nie lubi słyszeć sformułowania: „musimy porozmawiać”, które wywołuje raczej niepokój niż zapowiedź ciekawej i oczyszczającej rozmowy, podczas której obie strony mają możliwość wymiany poglądów. Jak zatem zacząć rozmowę, aby nasze słowa odzwierciedlały potrzebę bliskości i głębszego porozumienia zamiast wzbudzać niepewność i sugerować atak?

 

PRZYKŁADOWE ZDANIA, BY ROZPOCZĄĆ ROZMOWĘ:

  • Chciałbym(-abym) z tobą porozmawiać o czymś, co moim zdaniem pomoże nam się lepiej zrozumieć.
  • Chciałbym(-abym) porozmawiać z tobą o... Najpierw jednak chciałbym(-abym) poznać twój punkt widzenia.
  • Potrzebuję twojej pomocy w tym, co się właśnie wydarzyło. Masz kilka minut na rozmowę?
  • Potrzebuję twojej pomocy w... Czy możemy o tym porozmawiać? 
  • Myślę, że mamy różne poglądy na temat... Chciałbym(-abym) usłyszeć, w jaki sposób ty to rozumiesz.
  • Chciałbym(-abym) porozmawiać o... Myślę, że możemy mieć różne pomysły na temat...
  • Chciałbym(-abym) sprawdzić, czy moglibyśmy lepiej zrozumieć... Naprawdę chcę usłyszeć, co o tym myślisz i podzielić się również swoją perspektywą. 

Warto pamiętać, że przykłady zdań rozpoczynających rozmowę odniosą skutek jedynie wówczas, kiedy naprawdę chcesz usłyszeć, co twój rozmówca myśli na dany temat, i pragniesz poznać jego punkt widzenia. W przeciwnym razie Twoje słowa będą brzmieć nieautentycznie. 

 

WYBIERZ ODPOWIEDNI CZAS NA ROZMOWĘ

Czasami jesteśmy tak skoncentrowani na swoich emocjach albo słowach, które chcielibyśmy przekazać, że nie zauważamy, iż moment, który wybraliśmy na rozmowę, nie jest dogodny dla naszego rozmówcy. Warto zatem zaplanować czas i miejsce odbycia rozmowy, aby były one dla nas wsparciem, a nie dodatkowym obciążeniem. Nie zaczynaj dialogu w nieodpowiedniej do tego chwili, na przykład kiedy bliska osoba dopiero co wróciła z pracy alby gdzieś się spieszy. Dobrze by było, gdybyście porozmawiali, kiedy oboje jesteście zrelaksowani, wypoczęci i macie możliwość skoncentrowania się na tym, co chcecie sobie przekazać. Postaraj się wyeliminować wszelkie czynniki rozpraszające, aby podkreślić, że rozmowa jest priorytetem. Wyłącz muzykę, telewizor, komputer, odłóż smartfona. Nawet jeśli ustaliliście wcześniej określoną porę na rozmowę, dobrze jest przed jej rozpoczęciem ponownie potwierdzić: „Czy nadal jest to dla ciebie dobry czas na zaplanowaną rozmowę?”. W razie potrzeby postarajcie się znaleźć lepszy czas. Pamiętaj o istotnej regule, aby nie przeprowadzać ważnych rozmów w formie SMS czy komunikatorów internetowych. Łatwo wówczas o nieporozumienia, niejasne przekazanie istotnych kwestii i znaczne ograniczenie możliwości wyrażenia emocji towarzyszących naszym słowom. Tracimy wówczas informacje płynące z mimiki, gestykulacji i przekazu niewerbalnego. Wymagające rozmowy przynoszą najwięcej korzyści, kiedy są przeprowadzane w kontakcie bezpośrednim.   

 

W CELU ZAPROPONOWANIA ODPOWIEDNIEGO CZASU NA ROZMOWĘ MOŻESZ UŻYĆ NASTĘPUJĄCYCH SFORMUŁOWAŃ:

  • Potrzebuję z tobą porozmawiać. Czy to dla ciebie dobra pora na rozmowę?
  • Chcę z tobą porozmawiać. Czy możemy razem usiąść jutro po obiedzie?
  • Potrzebuję twojej pomocy w tym, co się właśnie wydarzyło. Czy masz kilka minut na rozmowę?
  • Chciałbym(-abym) porozmawiać o... Kiedy byłaby na to pora odpowiednia dla ciebie?


ROZPOCZNIJ ROZMOWĘ ŻYCZLIWIE

Kiedy chcesz z kimś porozmawiać, sprawdź najpierw, czy druga strona jest na to gotowa. Może się zdarzyć, że jest czymś zaabsorbowana, zmęczona lub nie ma w danym momencie ochoty na dialog. Warto być przygotowanym, aby w razie potrzeby przełożyć rozmowę na inny czas czy okoliczności. Jeśli druga osoba przystała na dialog, pokaż, że doceniasz jej gotowość do bezpośredniej rozmowy na trudny temat i chęci znalezienia rozwiązania. Zwłaszcza, jeśli dotyczy to kwestii, na której szczególnie Ci zależy. Spokojny początek rozmowy zwiększa szansę, że druga strona nie przyjmie postawy obronnej i będzie bardziej skłonna do szczerej wymiany zdań. Ponadto poczuje się szanowana i doceniana. Dajesz wtedy znać, że nie chodzi Ci o zaatakowanie punktu widzenia Twojego rozmówcy, ale chęć współpracy. Możesz na przykład powiedzieć: „Dziękuję, że zgodziłeś(-aś) się na rozmowę ze mną w tej sprawie. Ten temat siedzi mi w głowie od dłuższego czasu. Zazwyczaj czuję się lepiej, kiedy możemy razem przemyśleć jakąś kwestię”.

 

O CZYM WARTO PAMIĘTAĆ W TRAKCIE ROZMOWY?

Kiedy próbujemy wyobrazić sobie ważną rozmowę z bliską osobą, często już na samym początku zakładamy, że nasze cele okażą się sprzeczne i nie będziemy potrafili przekazać swoich myśli. W rezultacie obawiamy się, że trudno nam się będzie dogadać. Jak zatem mówić, by inni nas słuchali i jak słuchać innych, aby lepiej ich rozumieć?

  • Nie myśl o nadchodzącej rozmowie jak o konfrontacji dwóch przeciwników. Traktuj drugą osobę jak równorzędnego partnera, a rozmowę jak chęć połączenia, bliskości i głębszego zrozumienia.
  • Skoncentruj się na tym, co słyszysz, a nie tylko na tym, co mówisz. Podczas ważnych rozmów wcale nie trzeba mówić tak dużo, jak może nam się często wydawać. Otwórz się na słuchanie, refleksję i obserwację. Zadawaj dodatkowe pytania, żeby lepiej zrozumieć. 
  • O ile to możliwe, utrzymuj swój wzrok mniej więcej na tym samym poziomie, co wzrok drugiej osoby. Najlepiej więc, jeśli obydwie osoby wspólnie siedzą lub stoją. Postawa ciała „ponad” lub „poniżej” drugiej osoby na ogół nie wspiera rozmowy.
  • Staraj się mówić rzeczowym tonem. Nie ukrywaj przy tym swoich prawdziwych emocji, gdyż to utrudni rozmówcy zrozumienie Twojego stanu. Możesz zatem powiedzieć wprost o swoich emocjach, np.: „czuję złość”, „boję się”, „jestem zagubiony(-a)”. 
  • Unikaj wyzwisk, wrzasków, krzyków, przekleństw, poniżania, zniewag lub gróźb. Kiedy mają miejsce podobne sytuacje, druga osoba słyszy tylko złość i atak. W rezultacie również odpowie atakiem, zamknie się w sobie lub nie będzie kontynuowała rozmowy. Postawa szacunku jest niezbędna dla zdrowej komunikacji.
  • Upewnij się, że rozumiesz, co powiedziała druga osoba, zanim odpowiesz. W tym celu możesz posłużyć się parafrazą, czyli powtórzyć własnymi słowami to, co powiedział rozmówca. Na przykład: „Jeśli dobrze cię rozumiem, to... / Jeśli prawidłowo zrozumiałem twoje intencje, zależy ci na... (i tu próbujemy odtworzyć to, co usłyszeliśmy od partnera)”.  
  • Podchodź do rozmowy z otwartością i zainteresowaniem, zamiast chęcią posiadania racji. Jeśli zakładasz, że musisz mieć rację, oznacza to jednocześnie, że druga osoba musi się mylić. Rodzaj nastawienia „wygrana-przegrana” lub „dobry-zły” sprawia, że osiągnięcie wzajemnego zrozumienia jest znacznie mniej prawdopodobne, a rozmowa może łatwo przerodzić się w konflikt.
  • Skoncentruj się na temacie rozmowy. Poruszanie kwestii lub skarg związanych z innymi tematami lub wydarzeniami z przeszłości nie wspiera zdrowej komunikacji i rozwiązywaniu bieżących kłopotów. 
  • Nie wychodź z pomieszczenia podczas rozmowy bez zgody drugiej osoby. Jeśli potrzebujesz przerwy,  zakomunikuj to swojemu rozmówcy i wyjaśnij, że potrzebujesz przestrzeni do wyciszenia się, żeby móc kontynuować rozmowę za kilkanaście minut.
  • Bierz odpowiedzialność za to, jak się czujesz, zamiast obwiniać drugą osobę. Nikt oprócz Ciebie nie może sprawić, że poczujesz się w określony sposób. Używaj komunikatów „ja”, a więc mów jasno i konkretnie o swoich emocjach i jakie zachowania drugiej osoby wpłynęły na Twoją reakcję. Możesz na przykład powiedzieć: „Czuję się rozzłoszczona, kiedy mówisz do mnie podniesionym głosem” albo „Czuję się zaniepokojony, kiedy nie dajesz mi znać, o której wrócisz”.
  • Nie zakładaj, że dobrze wiesz, jak się czuje lub co myśli druga osoba. W zamian pytaj, proś o wyjaśnienia, żeby móc lepiej rozumieć.

Artykuł Malwiny Huńczak - źródło

Kamper, przyczepa – na pierwszy rzut oka kojarzy się z latem, wypoczynkiem – sportami wodnymi, jak również czasem z planem filmowym, miejscem wypoczynku aktorów na planie filmowym. Prawdą jest, iż szczególnie Półwysep Helski jest szczególnym miejscem na mapie naszego kraju jeśli chodzi o ilość przyczep i kamperów w sezonie letnim – powód? Zatoka Pucka i jej wyśmienite warunki do uprawiania sportów wodnych. Jednak z tego tez powodu uczęszczają tam najczęściej osoby młodsze lub w sile wieku zaangażowane w wind lub kite- surfing.

 

Źródło: www.unsplash.com

 

Czy rzeczywiście uprawianie karawaningu to może już styl życia?

            Badania wieku użytkowników kamperów w Europie ( na  2018 rok ) wskazują, iż 38% to osoby w wieku 40-50 lat, 30%  to 50-60 lat i wreszcie 32% powyżej 60 roku życia. Najczęściej podróżują w dwie osoby (80%) i aż 90% odbywa 2-5 dłuższych podróży w ciągu roku.

 

A jak jest w Polsce? To co z pewnością można zauważyć w roku 2020 to zdecydowanie większe zainteresowanie ta formą spędzania wolnego czasu ze względu na ograniczenia związane z pandemią. Analizując obecnie fora internetowe dedykowane użytkownikom kamperów – można przyjąć za pewnik, iż coraz większa ilość osób z radością „zaraża” się wirusem caravaningu jako chyba najwyższej formy wolności w turystyce ponieważ;

  • nie trzeba robić rezerwacji
  • nie trzeba przygotowywać szczegółowego planu podróży
  • można stołować się „u siebie” dbając wcześniej o odpowiednia aprowizacje
  • można zostać dłużej w miejscu, w którym po prostu mi się podoba
  • można opuścić miejsce w którym zdecydowanie mi się nie podoba właściwie w kilka minut
  • można poznawać świat i jego kulturę bezpośrednio – jak organizują sobie życie caravaningowe przedstawiciele innych krajów- widać czasem na przysłowiowe wyciągniecie ręki , jeśli na przykład korzystamy z kempingu lub kamper parku
  • można korzystać z przywilejów nocowania w gospodarstwach agroturystycznych w zachodniej Europie, praktycznie za darmo przez 24h
  • na tę „chorobę nie ma szczepionki” i oby jej nie wynaleziono…

 

Hobby czy styl życia?

Jeśli dysponujemy odpowiednią ilością czasu, w którym możemy się cieszyć wolnością w kamperze to pojawia się temat ile to może kosztować?

Niektórzy przeliczają opłacalność posiadania własnego kampera licząc ilość nocy w nim przespanych. Jeśli planujemy spędzić tam 2 -3 tygodnie w ciągu roku, warto pomyśleć o wynajęciu kampera szczególnie jest to opłacalne poza szczytem sezonu (lipiec - sierpień). W chwili obecnej podaż wypożyczalni jest zdecydowanie większa niż przed rokiem, a można też przecież wybierać opcję wynajmu za granicą – gdzie można na przykład dolecieć samolotem. W sytuacji, gdzie planujemy robić sobie więcej wycieczek w ciągu roku można zastanowić się nad kupnem własnego kampera – gdzie ceny „sensownych” używanych egzemplarzy zaczynają się już od kilkudziesięciu tysięcy złotych. Lista cen nowych rozpoczyna się właściwie od 180 tys PLN. W ten sposób mamy swój dom na kółkach przez cały rok dla siebie, choć też gdy go nie używamy – możemy wynająć go w ten sposób zarabiając.

 

            Kiedy z hobby caravaningowe staje się stylem życia? Oczywiście - kiedy nie jesteśmy „przywiązani” zawodowo lub prywatnie do jednego miejsca, ale chyba najważniejszy jest opisany powyżej wirus – gdy  chcemy codziennie czerpać satysfakcję z podróżowania i poznawania życia gdzie indziej z zupełnie innej perspektywy. Obecnie ( nawet w czasie pandemii) sporo naszych rodaków spędza zimowe wieczory na południu Europy ciesząc się zupełnie inną pogodą i klimatem – korzystając również z braku turystów w najbardziej atrakcyjnych miejscach. W chwili obecnej gdzie korzystając z internetu możemy być dostępni właściwie cały czas, coraz więcej takich sytuacji gdzie początkowo hobby , niezależnie od wieku, staje się dla nas czymś więcej możemy być pewni.

 

Do zobaczenia w drodze!

O tym, czym jest choroba Alzheimera pisaliśmy 26 listopada w tym artykule, dziś proponujemy pogłębić wiedzę i dotrzeć do tego, co mówią badania na jej temat. Jak wygląda choroba Alzheimera okiem nauki?

 

Alzheimer jest jedną z najczęstszych przyczyn demencji. Choroba powoduje liczne uszkodzenia kory mózgowej, które powodują problemy z mową, koncentracją, pamięcią oraz myśleniem. Okazuje się, że cierpi na nią niemal 44 miliona osób, szacuje się, że liczba ta podwoi się w ciągu najbliższych dwóch dekad i będzie dotyczyć krajów rozwijających się. Alzheimer w 88 % dotyka osoby po ukończeniu 65 roku życia. Według najnowszych badań, do 2050 roku na tę dolegliwość będzie cierpieć o 60 milionów ludzi. 

 

 

O chorobie

Nazwa choroby pochodzi od nazwiska osoby, która opisała ją pierwszy raz i był to niemiecki lekarz - Alois Alzheimer. Doktor zajmował się zmianami neurologicznymi, które zachodzą w mózgu. W 1906 roku postanowił opisać przypadek swojej pacjentki - Auguste D., która doznała głębokiej utraty pamięci i poważnych problemów psychicznych. Podczas sekcji zwłok badacz dostrzegł kurczenie się oraz nieprawidłowe złogi w komórkach nerwowych. Wydarzenie to uznaje się za diagnozę choroby, nad którą wciąż pracuje współczesna medycyna. 

 

Objawy Alzheimera

Choroba nasila się wraz z czasem, na początku objawy nie są zbyt widoczne. Wielu ludzi twierdzi, że zapominanie dat, zadawanie tych samych pytań itd. są objawami starzenia się, jednak istnieje spora szansa, że są to objawy Alzheimera. Na początku mogą występować takie objawy jak problemy z pamiętaniem o zapłacie stałych rachunków, gubienie kluczy, dezorientacja w czasie i przestrzeni, problemy z oceną odległości. W kolejnym etapie dochodzi do trudności z mówieniem i pisaniem, dochodzi do ograniczenia zdolności oceny sytuacji, zmiany osobowości, a później zanik umiejętności rozpoznawania innych osób. Chory może mieć problemy natury psychicznej, takie jak uczucie ciągłego niepokoju, lęku, a nawet paranoi. 

 

Jak zdiagnozować Alzheimera?

Diagnoza choroby przebiega w kilku etapach. Pierwszy z nich polega na rozpoznaniu otępienia. Aby dokonać diagnozy należy skupić się na wywiadzie z pacjentem i analizie wszystkich czynników, które mogły wpłynąć na zaburzenie funkcji poznawczych seniora. Po zebraniu wywiadu, należy wykonać badania neuropsychologiczne, które pozwolą rozpoznać rodzaj i poziom zaawansowania powstałych na wskutek choroby braków w mózgu.

W kolejnym etapie diagnozy Alzheimera należy wykluczyć współistnienie innych dolegliwości. Wykonuje się badania neurologiczne, które pozwolą, np. zdiagnozować lub wykluczyć powstawanie guzów i krwiaków. Oprócz nich, chory powinien odbyć badania kategorii psychiatrycznej, internistycznej oraz laboratoryjnej. Istotnymi badaniami podczas diagnozy Alzheimera jest wykonanie badania MRI lub TK mózgowia, które pozwalają na weryfikację powstałych zmian ogniskowych w mózgu oraz wykrycie otępienia czołowo-skroniowego.

 

Przyczyny choroby 

Niestety wciąż nie znamy odpowiedzi na pytanie dotyczące przyczyn choroby. U osób z chorobą Alzheimera o wczesnym początku przyczyną może być mutacja genetyczna, aczkolwiek do tej pory nie został rozpoznany gen, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za pojawienie się choroby. Apolipoproteina E to gen, który znacznie zwiększa ryzyko rozwoju choroby na wczesnym jej etapie. Posiadanie go, nie oznacza jednak, że z pewnością spowoduje wystąpienie Alzheimera. Ciekawym faktem jest to, że u większości osób z zespołem Downa pojawia się Alzheimer. Być może dzieje się tak dlatego, iż osoby cierpiące nę chorobę wykazują dodatkową kopię chromosomu 21, który zawiera szkodliwy gen generujący amyloid. 

Oprócz czynników genetycznych, Alzheimer o późnym początku jest wynikiem złożonej serii zmian w mózgu, które zachodzą przez dziesięciolecia i mogą być wynikiem starzenia się. Przyczyny prawdopodobnie obejmują kombinację czynników genetycznych, środowiskowych i stylu życia. Znaczenie któregokolwiek z tych czynników w zwiększaniu lub zmniejszaniu ryzyka zachorowania na tę chorobę może się różnić w zależności od osoby.

 

Leczenie choroby Alzheimera

 

Leczenie choroby Alzheimera nie powoduje jej wyleczenia, ale może spowodować spowolnienie jej rozwoju. Osoby cierpiące na tę chorobę wykazują mniejszą ilość Acetylocholiny w mózgu, czyli pewnego związku chemicznego, który jest potrzebny do prawidłowego funkcjonowania. Inhibitory  acetylocholinoesterazy stają się pomocne w zatrzymaniu spadku acetylocholiny w mózgu. Istnieją 3 rodzaje acetylocholinesterazy: chlorowodorek donepezylu, rywastygmina i galantamina. Choremu seniorowi podaje się leki na bazie tych substancji, działają one objawowo i doprowadzają do spowolnienia rozwoju Alzheimera. Oprócz tych lekarstw, pacjentowi może zostać przepisana także memantyna, która poprawia procesy myślowe i pozwala na wykonywanie podstawowych czynności, np. spożywanie pokarmów. 

Pomimo leczenia farmakologicznego, warto również wprowadzić leczenie rozmową. Będzie ono stymulowało funkcje poznawcze, pamięciowe i może pozytywnie wpłynąć na jakość życia. Dobrym rozwiązaniem okazuje się terapia muzyką, rozmawianie o przeszłości seniora, rysowanie, a także korzystanie z rozwijających gier. Terapią może być również czytanie książek oraz oglądanie telewizji. Opiekując się osobą z Alzheimerem warto zainwestować w pomoc osoby, która posiada w swoim dorobku pracę z ludźmi cierpiącymi na tę przypadłość. 

 

Zapobieganie chorobie

Naukowcy twierdzą, że ryzyko zachorowania na Alzheimera zwiększa się przy otyłości, paleniu tytoniu, cukrzycy, nadciśnieniu tętniczym, wysokim poziomie cholesterolu i niskim poziomie aktywności fizycznej. Według badań osoby z wyższym wykształceniem wykazują większą ilością połączeń między komórkami mózgowymi. Aktywność intelektualna taka jak angażowanie się w życie społeczne, czytanie i rozwój osobisty mogą zapobiegać chorobie. Warto więc cały czas rozwijać się, a przy okazji zachować zdrowy tryb życia, dbać o zdrowie i wykazywać aktywność fizyczną. 

 

Przyspieszenie rozwoju leczenia

Cały czas trwają badania nad wynalezieniem leków, które pozwolą zastopować rozwój choroby Alzheimera. Istnieje wiele instytucji, które zbierają środki na cele naukowe. Aby przyspieszyć proces wynalezienia leków, Koalicja Przeciw Poważnym Chorobom zawarła pierwsze partnerstwo, które ma pozwolić na udostępnianie danych z badań klinicznych choroby Alzheimera. Naukowcy mają nadzieję, że zawieranie współprac przyspieszy badania nad wynalezieniem lekarstwa, które jest potrzebne całemu światu. 

Coraz więcej osób choruje na Alzheimera, a prognozy na kolejne lata wróżą jeszcze większą zachorowalność. Niektórzy naukowcy starają się zbadać przyczyny choroby, inni znaleźć lekarstwo. Walkę z Alzheimerem wspierają również takie osoby jak Bill Gates. Ludzie zdają sobie sprawę z tego jak choroba potrafi zdeformować komórki mózgowe człowieka, doprowadza do tego, że chory potrzebuje stałej opieki. O tym jak dbać o osobę, która cierpi na tę przypadłość dowiesz się z tego artykułu.

 

 

Źródła: 

https://www.brightfocus.org

https://www.mayo.edu

https://www.nia.nih.gov/

http://alzheimer.wroclaw.pl

https://www.alz.org/

https://euromedis.pl/

https://www.labtestsonline.pl

https://www.luxmed.pl/ 

https://www.nia.nih.gov - 2

 

szczęśliwy senior

Wielu osobom starość może kojarzyć się z niedołęstwem, dolegliwościami, chorobami oraz kalectwem. Warto jednak wiedzieć, że starzenie się może być najpiękniejszym wiekiem z całego naszego życia. Oto pięć ostatnich badań, które ukazują fascynujące spojrzenie na “jesień życia”:

 

źródło: www.unsplash.com


1. Ogólne badania ukazujące to, że ludzie starsi są szczęśliwsi.

Sondaże przeprowadzone wśród ludzi w różnym wieku w 149 krajach ujawniają zaskakujący wzorzec. Poproszeni o ocenę zadowolenia z życia w skali od 1 do 10, większość dorosłych w wieku 20 lat zgłaszała dość wysoki poziom szczęścia, który stopniowo spadał w miarę zbliżania się do wieku średniego. Dorośli zgłaszali, że najmniej szczęśliwi byli w wieku średnim , mniej więcej w wieku od 39 do 57 lat, a najniższy poziom szczęścia wykazywali ludzie w wieku 50 lat. 

Oto najbardziej zaskakująca część: z wiekiem starsi dorośli znacznie wyżej oceniali swoje zadowolenie z życia, a wskaźniki szczęścia rosły stopniowo i równomiernie od wieku 50 do dekady lat 90. Badacze nazywają ten proces „krzywą U” szczęścia. Na wykresie wyniki w rzeczywistości tworzą krzywy uśmiech. Dane pozostawiają miejsce na różnorodne interpretacje. Może świadomość, że nasze dni są policzone, pomaga nam delektować się nimi jeszcze bardziej. Ale niezależnie od wyjaśnienia, „… badania pokazują dość mocno, że satysfakcja ludzi ze swojego życia wzrasta średnio od wczesnych lat pięćdziesiątych do sześćdziesiątki i siedemdziesiątki, a nawet później - dla wielu do czasu, gdy niepełnosprawność i ostateczna choroba odbiją się na samym końcu . ”  

Z pewnością starość to nie tylko słodycz i lekkość. Ale te sprzeczne z intuicją badania sondażowe dają powód do optymizmu . Jeśli rzeczywiście czujemy się szczęśliwsi w wieku powyżej 50 lat i więcej, warto zachować zdrowie, abyśmy mogli cieszyć się starszymi latami. Jest prawda w starym powiedzeniu, przypisywanym kompozytorowi Eubiemu Blake'owi: „Gdybym wiedział, że będę żył tak długo, zadbałbym o siebie lepiej”. Więc pierwszy krok to ... żyć wystarczająco długo, aby się zestarzeć.

Co możesz zrobić:  jeśli nie jesteś szczęśliwy, poczekaj kilka lat. Możesz być szczęśliwszy! Tymczasem dbaj o siebie.

2. Starsi ludzie odnajdują szczęście w „zwyczajnych” rzeczach.

 Młodzi ludzie szukają niezwykłych przeżyć - doświadczeń, które są nowe, ekscytujące i dają prawo do przechwałek. Natomiast osoby starsze mogą znaleźć szczęście w tak zwanych zwykłych doświadczeniach życiowych - znanych, spokojnych i przewidywalnych wydarzeniach. Seniorzy przestają tęsknić za tą bajeczną wycieczką do świątyń Kambodży i cieszyć się małymi przyjemnościami posiłku w nowej restauracji lub wizyty znajomego.

Oczywiście to uogólnienie nie dotyczy wszystkich. Pomyśl o prezydencie George'u HW Bushu, który słynnie świętował swoje 90. urodziny, skacząc ze spadochronem z samolotu. Niemniej jednak z reguły osoby starsze są coraz bardziej zadowolone z codziennych doświadczeń.   

Co możesz zrobić: Naucz się delektować małymi chwilami dnia. Pamiętaj, że szczęście to „praca wewnętrzna”.

3. Znaczące relacje, nawet relacje online, przyczyniają się do szczęścia wśród osób starszych.

Psycholog Laura Carstensen i jej współpracownicy piszą: „W miarę jak ludzie starzeją się i skracają horyzonty czasowe, ludzie inwestują w to, co jest najważniejsze, zazwyczaj znaczące relacje i czerpią coraz większą satysfakcję z tych inwestycji”. Zgodnie z tą obserwacją, badania sugerują, że nawet połączenia internetowe mogą obniżyć ryzyko depresji u emerytów nawet o jedną trzecią w porównaniu z osobami, które nie korzystają z sieci.

Co możesz zrobić: pielęgnuj ważne relacje. Wysyłaj kartki i e-maile, dzwoń i organizuj spotkania. Dołącz do jednego serwisu społecznościowego.

4. Wolontariat jest drogą do szczęścia dla wielu starszych osób.

Ludzie lubią czuć się przydatni. Dlatego 2-3 godziny tygodniowo wolontariatu mogą przynieść mnóstwo szczęścia i korzyści zdrowotnych (więcej niż 2-3 godziny tygodniowo nie daje żadnych dodatkowych korzyści). Po zbadaniu 73 badań dotyczących starzenia, naukowcy doszli do wniosku, że wolontariat wiąże się z mniejszym ryzykiem depresji i wyższym poczuciem dobrego samopoczucia u osób w wieku 50 lat i starszych. Odkryli również korzyści zdrowotne, takie jak dłuższa żywotność i lepszy ogólny stan zdrowia. Osoby, które zgłosiły się na ochotnika, również rozwinęły nowe relacje, co samo w sobie jest prognostykiem szczęścia u osób starszych (patrz punkt 3 powyżej).  

Co możesz zrobić: Wybierz rodzaj wolontariatu, który pasuje do Twojej osobowości i wartości. Jeśli boisz się swojej pracy jako wolontariusz, dokonałeś złego wyboru. Wybierz ponownie! Jeśli nie chcesz pracować jako wolontariusz, pomyśl o przyjaciołach lub rodzinie, którzy mogliby skorzystać z Twojej regularnej pomocy lub uwagi . Lub, jeśli kochasz swój zawód, po prostu pracuj dalej.

 

5. Zdecyduj, jaki jest cel twoich złotych lat.

Niektórzy starsi z wiekiem doświadczają spadku poczucia sensu życia, ale to uczucie nie jest bynajmniej nieuniknione. Czynniki chroniące przed poczuciem izolacji i utraty sensu mogą obejmować między innymi wolontariat, częste kontakty z rodziną i dalsze zatrudnienie. 

Według blogera PT Maclin Stanley, „cel” może nawet chronić zdrowie mózgu . Przytacza badania, które wskazują, że „ludzie, którzy mają większe poczucie celu w życiu, są bardziej narażeni na wolniejsze tempo osłabienia umysłowego, nawet gdy w ich mózgach rozwijają się płytki i sploty. Cel został również powiązany ze zmniejszeniem śmiertelności i szczęścia na starość ”. W rzeczywistości wyznaczanie i osiąganie osiągalnych i wartościowych celów prowadzi do szczęścia, niezależnie od wieku.

Co możesz zrobić: Zdecyduj się na „projekt celowy”. Twój projekt może obejmować pisanie wspomnień dla wnuków lub projekt akcji społecznej. Lub, jeśli Twoim celem na emeryturze jest więcej zabawy, zrób to! Dobra zabawa jest bezcenna!

Trudno uwierzyć w to, że istnieje tak silna korelacja między starzeniem się a szczęściem. Stare stereotypy - i stereotypy dotyczące starych - umierają z trudem. Ale prawda jest bardziej złożona - i pełna nadziei. Pocieszająca jest świadomość, że nasze szanse na szczęście mogą faktycznie wzrosnąć, gdy wchodzimy w jesień życia.

Źródło: link

 

 

.